News detail
- Home
- Library
- Data
Sébastien Dockier is still chasing that one missing title at Braxgata: “Hopefully, this season will be the one.”
29/09/2026 – 10:48
Sébastien Dockier jaagt bij Braxgata nog op die ene ontbrekende titel: “Hopelijk is het dit seizoen prijs”
Op zijn palmares prijken een wereldtitel, een Europese titel, olympisch goud, een Nederlandse landstitel, winst in de Euro Hockey League én een eindzege in de Hockey India League. Alleen de Belgische landstitel ontbreekt nog. Sébastien Dockier wordt eind dit jaar 37, maar denkt voorlopig nog niet aan stoppen. “Ik beleef nog veel plezier aan de sport.” En dus blijft de aanvaller van Braxgata dromen van een eerste nationale titel.
Het is intussen al zijn 21ste seizoen op het hoogste niveau. Dockier begon in 2006 bij Herakles en speelde daarna vijf seizoenen voor Beerschot. In 2014 trok hij voor het eerst naar Nederland, waar hij drie seizoenen bij Den Bosch doorbracht. Na één seizoen Beerschot (2017-2018) keerde hij terug naar Den Bosch, om vervolgens in 2020 de overstap naar Pinoké te maken. In totaal was Dockier liefst tien seizoenen actief in de Nederlandse Hoofdklasse, waar hij ook de grootste successen uit zijn clubcarrière beleefde. Met Pinoké werd hij in 2023 Nederlands kampioen en een jaar later won hij de Euro Hockey League. Vorig seizoen keerde hij terug naar België en bereikte hij met Braxgata meteen de play-offfinale. Daarin bleek Watducks net te sterk.
“Dat was natuurlijk een ontgoocheling”, zegt Dockier. “We waren er dicht bij. Voor de club was het de eerste keer op dat podium en voor heel wat jongens was het ook de eerste keer om zo’n finale te spelen. Kijk naar mijn verleden: ik heb ook veel finales verloren alvorens er te winnen. Hopelijk is het dit seizoen prijs.”
Nog altijd plezier in het spel
Of dit seizoen dan zijn laatste kans is om de Belgische titel aan zijn palmares toe te voegen? Dockier glimlacht. “Dat is een lastige vraag. Ik kijk niet te ver vooruit. Ik voel me goed en kan fysiek nog mee. Uiteraard duurt de recuperatie na een wedstrijd nu wat langer, maar eens op het terrein voel ik me helemaal oké. Een extra seizoen laat ik dus zeker nog open. Ik beleef nog veel plezier aan de sport.”
De voorbije jaren leverden Dockier zowat elk seizoen een nieuwe grote prijs op. In 2018 werd hij wereldkampioen met de Red Lions, een jaar later Europees kampioen en in 2021 olympisch kampioen. Met Pinoké pakte hij in 2023 de Nederlandse landstitel en in 2024 de Euro Hockey League. Vorig jaar volgde met de Shrachi Rarh Bengal Tigers nog winst in de Hockey India League.
Zelf zet Dockier de Nederlandse landstitel boven de EHL-winst.
“Wat het hoogtepunt in mijn carrière betreft staat de olympische titel van 2021 zeker op één. Ook al was dat door corona zonder publiek. Daarna komt voor mij de landstitel met Pinoké. Ja, ik zet de winst in de Hoofdklasse boven de Euro Hockey League. De EHL gaat slechts om een beperkt aantal matchen. De Hoofdklasse is veel lastiger om te winnen.”
Van middenmoter naar kampioen
De jaren bij Pinoké behoren voor Dockier dan ook tot de mooiste uit zijn carrière. Toen hij in 2020 naar Amsterdam trok, was de club nog geen vaste waarde aan de top.
“Toen ik daar aankwam was Pinoké een gewone middenmotor. Een beetje het Beerschot van Nederland. Het was gigantisch om eerst de Hoofdklasse en vervolgens de Euro Hockey League te winnen.”
Dat hij die successen bovendien met twee landgenoten kon beleven, maakte het extra bijzonder. Alexander Hendrickx en Florent Van Aubel waren er zijn ploegmaats.
Vorig seizoen maakte Dockier opnieuw de oversteek naar België. Het niveau van de Belgische competitie ligt volgens hem duidelijk hoger dan bij zijn vorige passage.
“Het verschil met 2017-2018 is groot. De competitie leunt nu dicht bij de Hoofdklasse aan. Alleen is de manier van spelen helemaal anders. In Nederland wordt man op man gespeeld en gaat het spel snel over en weer, hier wordt tactisch en meer zonaal gewerkt. Dat maakt het er voor een aanvaller niet eenvoudiger op. In Nederland heb je meer ruimte.”
Braxgata bouwt verder
De kern van Braxgata bleef dit seizoen grotendeels intact. Loic Van Doren nam in doel over van Pirmin Blaak, terwijl Thomas Crols de plaats van Olivier Biekens overnam.
“Voor een groot deel kunnen we voortbouwen op de automatismen van vorig seizoen”, aldus Dockier. “Thomas Crols is een jongen die geweldige assists kan geven. Hij heeft een goede actie in huis en hockeyt niet egoïstisch.”
Het nieuwe seizoen begon meteen met een heruitgave van de finale van vorig jaar. Op Watducks ging Braxgata met 3-2 onderuit. Daarna volgden overtuigende thuiszeges tegen Daring (4-1) en Beerschot (4-2).
“Op de eerste speeldag is het voor alle teams wat zoeken”, zegt Dockier. “Geen enkele ploeg is echt klaar. We speelden een goede match tegen Watducks en ook de statistieken waren prima. Met Tomas Domene heeft Watducks volgens mij de beste speler van het moment in huis. Dat maakt een groot verschil. Tegen Daring en Beerschot kwamen we nooit echt in de problemen. Maar voor verbetering is er zeker nog heel veel marge.”
Zes seizoenen Beerschot
De wedstrijd tegen Beerschot was voor Dockier ook een weerzien met een belangrijk hoofdstuk uit zijn carrière. Hij speelde er tussen 2009 en 2014 en opnieuw in het seizoen 2017-2018, goed voor zes seizoenen in totaal.
“Intussen ken ik er nog weinig spelers. Alleen met Gaëtan Perez speelde ik nog samen. Brax tegen Beerschot is natuurlijk ook het duel tussen de coaches Philippe en John Goldberg. Ook met hen speelde ik bij Beerschot nog samen.”
Het is een van de vele hoofdstukken uit een rijkgevulde carrière. Dockier groeide uit tot een vaste waarde bij de Red Lions en verzamelde tussen 2012 en 2023 liefst 243 caps voor België.
Zijn internationale avontuur eindigde na het WK van 2023 in India. Het afscheid kwam niet helemaal zoals hij het zelf had gehoopt.
“Het was jammer dat mijn vertrek een beetje langs de achterdeur was. Ik werd niet geselecteerd voor het EK 2023. Dat was wel een ontgoocheling. Het was het eerste grote toernooi dat ik miste. In mijn hoofd zaten zeker nog de Spelen van Parijs 2024.”
“Ik had geen zin om nog een jaar te trainen en niet geselecteerd te worden voor Parijs. Dat heb ik ook duidelijk gemaakt. De coach, Michel Van den Heuvel, heeft er dan een punt achter gezet, maar ik heb het natuurlijk ook een beetje in die richting geduwd.”
Twee goals tegen India in Rio
Van zijn 243 interlands zijn er uiteraard talloze herinneringen blijven hangen. Op het WK van 2014 maakte hij tegen Duitsland in de wedstrijd om de vijfde plaats een doelpunt dat later tot ‘goal van het toernooi’ werd uitgeroepen.
“Ja, dat was een mooi doelpunt, maar superbelangrijk was die goal natuurlijk niet.”
Belangrijker was de kwartfinale van de Olympische Spelen van Rio in 2016. Toen België tegen India 0-1 achter stond trof Dockier twee keer raak. “Aan die doelpunten bewaar ik zonder twijfel de mooiste herinneringen.”
In totaal scoorde Dockier 135 keer voor de Red Lions.
Kennis doorgeven
Wanneer zijn actieve carrière uiteindelijk stopt, wil Dockier het hockey in ieder geval niet helemaal achter zich laten. Zijn kennis doorgeven: daar staat hij wel helemaal voor open.
“Niet als T1, eerder als assistent. Het zou zonde zijn om helemaal niets te doen met de kennis die ik heb opgebouwd. Ik wil het hockey niet loslaten.”
Daar is hij trouwens al mee begonnen. Bij Braxgata geeft hij af en toe training aan de aanvalsters van de eerste damesploeg. Eerder had hij een jeugdschool in Keerbergen en was hij ook actief met de jeugd van Beerschot.
Voorlopig blijft Dockier echter zelf nog op het veld staan. Binnenkort wordt hij voor het eerst papa, maar van een afscheid van het hockey is voorlopig geen sprake. Zolang het lichaam mee wil en het plezier er is, blijft hij doorgaan. En misschien kan hij dit seizoen eindelijk die ene Belgische titel aan zijn indrukwekkende palmares toevoegen.
Werner Thys
+ + +
Sébastien Dockier court toujours après ce titre qui lui manque à Braxgata : « J’espère que nous le gagnerons cette saison. »
Son palmarès compte un titre mondial, un titre européen, une médaille d'or olympique, un titre national néerlandais, une victoire en Euro Hockey League et un titre en Hockey India League. Seul le titre national belge lui manque. Sébastien Dockier aura 37 ans à la fin de l'année, mais n'envisage pas encore la retraite. « Je prends toujours autant de plaisir à jouer. » L'attaquant de Braxgata continue donc de rêver d'un premier titre national.
Il s'agit déjà de sa 21e saison au plus haut niveau. Dockier a débuté à Herakles en 2006, puis a joué cinq saisons à Beerschot. En 2014, il s'est installé aux Pays-Bas pour la première fois, où il a passé trois saisons à Den Bosch. Après une saison à Beerschot (2017-2018), il est retourné à Den Bosch, avant de rejoindre Pinoké en 2020. Au total, Dockier a évolué en Hoofdklasse néerlandaise pendant pas moins de dix saisons, où il a également connu ses plus grands succès en club. Avec Pinoké, il a remporté le championnat des Pays-Bas en 2023 et l'Euro Hockey League l'année suivante. La saison dernière, il est retourné en Belgique et a atteint directement la finale des play-offs avec Braxgata. Lors de cette rencontre, Watducks s'est avéré trop fort.
« C'était évidemment une déception », confie Dockier. « On était si près. Pour le club, c'était une première à ce niveau, et pour plusieurs joueurs, c'était aussi leur première finale. Regardez mon passé : j'ai moi aussi perdu de nombreuses finales avant d'en gagner. J'espère que cette saison sera la bonne. »
Je prends toujours plaisir au jeu
Cette saison est-elle donc sa dernière chance d'ajouter le titre belge à son palmarès ? Dockier sourit. « C'est une question difficile. Je ne me projette pas trop loin. Je me sens bien et je peux encore suivre le rythme physiquement. Bien sûr, la récupération après un match est un peu plus longue maintenant, mais une fois sur le court, je me sens parfaitement bien. Je garde donc une saison supplémentaire de côté. Je prends toujours autant de plaisir à jouer. »
Ces dernières années, Dockier a remporté un nouveau trophée majeur presque chaque saison. En 2018, il est devenu champion du monde avec les Red Lions, champion d'Europe l'année suivante et champion olympique en 2021. Avec Pinoké, il a remporté le titre national néerlandais en 2023 et l'Euro Hockey League en 2024. L'année dernière, il a confirmé son talent avec les Shrachi Rarh Bengal Tigers en remportant la Hockey India League.
Dockier lui-même place le titre national néerlandais au-dessus de la victoire en EHL.
« Quant au point culminant de ma carrière, le titre olympique de 2021 est sans conteste le plus important. Même s'il s'est déroulé sans public à cause du Covid. Vient ensuite le titre national avec Pinoké. Oui, je place la victoire en Hoofdklasse au-dessus de l'Euro Hockey League. L'EHL ne compte qu'un nombre limité de matchs. La Hoofdklasse est bien plus difficile à remporter. »
D'une équipe de milieu de tableau à champion
Pour Dockier, les années passées à Pinoké comptent donc parmi les plus belles de sa carrière. Lorsqu'il a rejoint Amsterdam en 2020, le club n'était pas encore solidement installé au sommet.
« Quand je suis arrivé, Pinoké était une équipe de milieu de tableau ordinaire. Un peu comme le Beerschot des Pays-Bas. Gagner d’abord le championnat de France puis la Ligue européenne de hockey sur gazon a été un exploit retentissant. »
De plus, le fait d'avoir pu partager ces succès avec deux compatriotes les a rendus encore plus exceptionnels. Alexander Hendrickx et Florent Van Aubel étaient ses coéquipiers.
La saison dernière, Dockier est retourné en Belgique. Selon lui, le niveau du championnat belge est nettement supérieur à celui de son précédent passage.
La différence avec la saison 2017-2018 est significative. Le championnat se rapproche désormais de la Hoofdklasse. Cependant, le style de jeu est complètement différent. Aux Pays-Bas, le marquage individuel est privilégié et le jeu est rapide et dynamique ; ici, l'approche est plus tactique et basée sur le jeu de zone. Cela ne facilite pas pour autant la tâche des attaquants. Aux Pays-Bas, l'espace est plus important.
Braxgata poursuit sa construction
L'ossature de Braxgata est restée globalement inchangée cette saison. Loïc Van Doren a pris la place de Pirmin Blaak dans les buts, tandis que Thomas Crols a remplacé Olivier Biekens.
« Nous pouvons en grande partie nous appuyer sur les automatismes de la saison dernière », a déclaré Dockier. « Thomas Crols est un joueur capable de réaliser d'excellentes passes décisives. Il possède un bon jeu et ne joue pas de manière individualiste. »
La nouvelle saison a débuté immédiatement par une revanche de la finale de l'année précédente. Braxgata s'est incliné 3-2 à Watducks. S'en sont suivies deux victoires convaincantes à domicile contre Daring (4-1) et Beerschot (4-2).
« Lors de la première journée, toutes les équipes sont encore en rodage », explique Dockier. « Aucune équipe n’est vraiment au point. Nous avons fait un bon match contre Watducks et les statistiques étaient bonnes. À mon avis, Watducks possède le meilleur joueur du moment en la personne de Tomas Domene. Cela fait toute la différence. Contre Daring et Beerschot, nous n’avons jamais vraiment été inquiétés. Mais il y a certainement encore une grande marge de progression. »
Six saisons à Beerschot
Pour Dockier, le match contre Beerschot était aussi l'occasion de renouer avec un chapitre important de sa carrière. Il y a évolué entre 2009 et 2014, puis lors de la saison 2017-2018, pour un total de six saisons.
À présent, je connais très peu de joueurs là-bas. Je n'ai joué qu'avec Gaëtan Pérez. Le match Brax-Beerschot est aussi, bien sûr, le duel entre les entraîneurs Philippe et John Goldberg. J'ai également joué avec eux à Beerschot.
C'est l'un des nombreux chapitres d'une riche carrière. Dockier est devenu un joueur clé des Red Lions et a cumulé pas moins de 243 sélections avec la Belgique entre 2012 et 2023.
Son aventure internationale s'est achevée après la Coupe du monde 2023 en Inde. Ses adieux ne se sont pas déroulés tout à fait comme il l'avait espéré.
« C’est dommage que mon départ se soit fait un peu en catimini. Je n’ai pas été sélectionné pour les Championnats d’Europe 2023. C’était une vraie déception. C’était le premier grand tournoi que je manquais. Les Jeux olympiques de Paris 2024 étaient encore bien sûr dans mes pensées. »
Je ne voulais pas m'entraîner une année de plus pour ne pas être sélectionné pour Paris. Je l'ai clairement fait savoir. L'entraîneur, Michel Van den Heuvel, a alors mis fin à la discussion, mais j'ai aussi, bien sûr, un peu insisté dans ce sens.
Deux buts contre l'Inde à Rio
Parmi ses 243 sélections, d'innombrables souvenirs restent gravés dans sa mémoire. Lors de la Coupe du monde 2014, il a notamment inscrit un but contre l'Allemagne lors du match pour la cinquième place, but qui a ensuite été élu « but du tournoi ».
Oui, c'était un joli but, mais bien sûr, ce but n'était pas super important.
Plus important encore fut le quart de finale des Jeux olympiques de Rio 2016. Alors que la Belgique était menée 0-1 par l'Inde, Dockier inscrivit un doublé. « Je garde un souvenir impérissable de ces buts. »
Au total, Dockier a marqué 135 buts pour les Red Lions.
Transmettre le savoir
Lorsque sa carrière de joueur prendra fin, Dockier n'a certainement pas l'intention de quitter complètement le hockey. Transmettre son savoir : il est tout à fait ouvert à cette idée.
Non pas comme entraîneur-chef, mais plutôt comme adjoint. Ce serait dommage de ne rien faire de mes connaissances. Je ne veux pas quitter le hockey.
Il a d'ailleurs déjà commencé. À Braxgata, il entraîne occasionnellement les attaquantes de l'équipe première féminine. Auparavant, il dirigeait un centre de formation à Keerbergen et était également actif auprès des jeunes de Beerschot.
Pour l'instant, Dockier reste sur le terrain. Il va bientôt devenir père pour la première fois, mais il n'est pas question pour le moment de dire adieu au hockey. Tant que son corps le lui permettra et qu'il y prendra du plaisir, il continuera. Et peut-être que cette saison, il pourra enfin ajouter ce titre belge à son impressionnant palmarès.

