News detail

Le Racing livre une saison plus que moyenne, en tout cas bien en deçà des standards élevés auxquels le club bruxellois nous a habitués. Pourtant, sur papier, l’effectif a fière allure. Entre une myriade de jeunes lancés en équipe première la saison passée et qui ont pris du galon, des joueurs très expérimentés (Van Strydonck, Cosyns, Charlier, Plennevaux) et d’autres solides habitués de la Division d’Honneur (Meurmans, Cayphas, Xavier), tous les ingrédients semblaient réunis pour jouer les premiers rôles.

Max Muschs s’inscrit dans cette troisième catégorie. Un nom bien connu du côté du Léo, où il a naturellement effectué toute sa formation, avenue Dupuich. Pur produit de l’école des jeunes, il y a gravi les échelons jusqu’à intégrer l’équipe première, côtoyant au passage plusieurs figures emblématiques du club comme John Verdussen ou Tanguy Zimmer. À une époque où le Léo jouait saison après saison le titre, Max incarnait l’avenir de la défense bruxelloise.

Pourtant, il y a un an et demi, un tournant s’opère. À la suite d’une discussion avec son club de toujours, il constate que les attentes ne sont plus totalement alignées. Il fait alors le choix de relever un nouveau défi et rejoint le Racing, un club au riche passé et à l’avenir que le club espère prometteur. Le projet est clair : donner leur chance à de jeunes talents tout en les encadrant avec des joueurs fiables et expérimentés de DH.

Mais cette saison, la mayonnaise n’a pas totalement pris. En cause, selon Max, un nombre de blessures particulièrement élevé qui a empêché toute continuité.
« Cette saison, nous avons toujours eu des blessés et nous n’avons quasiment jamais joué deux fois avec la même équipe. Plusieurs joueurs ont dû évoluer à d’autres postes pour compenser les absences. Dans ces conditions, il est très difficile de créer une vraie continuité. »

Malgré cela, tout n’est pas à jeter. Le défenseur souligne même des éléments encourageants dans le jeu proposé par son équipe.
« Sur le terrain, le fond de jeu est bon. Nous faisons bien circuler la balle et nous nous créons des occasions. Mais nous devons être plus performants dans les deux cercles. Et aussi apprendre, parfois, à laisser le jeu à l’adversaire. »

Un constat illustré par plusieurs rencontres frustrantes lors du second tour :
« Nous perdons d’un but contre l’Herakles, le Wat et le Brax, avec à chaque fois le but décisif encaissé dans le dernier quart. Pendant trois quarts du match, nous faisons jeu égal avec trois équipes candidates aux playoffs. Et pourtant, aujourd’hui, nous sommes barragistes. »

Un classement qui ne reflète pas, selon lui, la véritable valeur de l’équipe. La mission est donc claire pour cette fin de saison : éviter à tout prix cette 10e place synonyme de barrage.

« Nous n’avons qu’un seul objectif : terminer 9e ou mieux. Nous estimons avoir montré suffisamment de bonnes choses pour ne pas devoir disputer deux matchs supplémentaires en fin de saison, qui sont toujours très stressants. »

Au-delà du maintien, le Racing garde des ambitions intactes. Le groupe est jeune, en construction, mais aussi en progression.« Le club a de vraies ambitions. Nous sommes convaincus que nous jouerons plus haut la saison prochaine. Cette année nous aura permis d’engranger de l’expérience, et cela fera la différence. »

Damien Russel

+ + +

Max Muschs, getuige van een frustrerend seizoen bij Racing.

Racing presteert dit seizoen ondermaats, en in ieder geval ver onder de hoge normen waaraan de Brusselse club ons gewend heeft gemaakt. Toch ziet de selectie er op papier indrukwekkend uit. Met een groot aantal jonge spelers die vorig seizoen in het eerste elftal zijn doorgebroken en inmiddels aan ervaring hebben gewonnen, zeer ervaren spelers (Van Strydonck, Cosyns, Charlier, Plennevaux) en andere solide spelers die al lang in de Ere Divisie spelen (Meurmans, Cayphas, Xavier), leken alle ingrediënten aanwezig om mee te strijden om de hoogste plaatsen.

Max Muschs valt in deze derde categorie. Een bekende naam bij Léo, waar hij uiteraard zijn hele jeugdopleiding heeft doorlopen, aan de Avenue Dupuich. Als echt product van de jeugdopleiding klom hij op tot het eerste elftal, waarbij hij onderweg samen speelde met verschillende iconische figuren van de club, zoals John Verdussen en Tanguy Zimmer. In een tijd waarin Léo seizoen na seizoen meestreed om de titel, belichaamde Max de toekomst van de Brusselse verdediging.

Toch vond er anderhalf jaar geleden een keerpunt plaats. Na een gesprek met de club waar hij zijn hele carrière had gespeeld, kwam hij tot de conclusie dat de verwachtingen niet meer volledig op één lijn lagen. Daarom besloot hij een nieuwe uitdaging aan te gaan en sloot hij zich aan bij Racing, een club met een rijk verleden en een toekomst die volgens de club veelbelovend is. Het doel is duidelijk: jonge talenten een kans geven en hen tegelijkertijd begeleiden met betrouwbare en ervaren spelers uit de DH.

Maar dit seizoen is het niet helemaal gelukt. Volgens Max komt dat door een bijzonder hoog aantal blessures, waardoor er geen continuïteit kon ontstaan.
„Dit seizoen hebben we altijd geblesseerden gehad en hebben we bijna nooit twee keer met dezelfde ploeg gespeeld. Verschillende spelers moesten op andere posities spelen om de afwezigheden op te vangen. Onder die omstandigheden is het erg moeilijk om echte continuïteit te creëren.”

Toch is niet alles slecht. De verdediger wijst zelfs op bemoedigende aspecten in het spel van zijn team.
„Op het veld is de basis van ons spel goed. We laten de bal goed rondgaan en creëren kansen. Maar we moeten beter presteren in beide strafgebieden. En we moeten ook leren om het spel soms aan de tegenstander over te laten.”

Een constatering die wordt geïllustreerd door verschillende frustrerende wedstrijden in de tweede ronde:
„We verliezen met één doelpunt verschil van Herakles, Watducks en Braxgata, waarbij we telkens in het laatste kwart het beslissende doelpunt tegen krijgen. Drie kwart van de wedstrijd zijn we op gelijke voet met drie teams die kans maken op de play-offs. En toch zitten we nu in de play-offs.”

Een klassering die volgens hem niet de werkelijke waarde van het team weerspiegelt. De opdracht voor het einde van het seizoen is dan ook duidelijk: koste wat het kost die 10e plaats, die synoniem staat voor de play-offs, vermijden.

“We hebben maar één doel: als negende of hoger eindigen. We vinden dat we genoeg goede dingen hebben laten zien om aan het einde van het seizoen geen twee extra wedstrijden te hoeven spelen, die altijd erg stressvol zijn.”

Naast het behoud van de klasse blijven de ambities van Racing onverminderd groot. De ploeg is jong, nog in opbouw, maar maakt ook vooruitgang. „De club heeft echte ambities. We zijn ervan overtuigd dat we volgend seizoen op een hoger niveau zullen spelen. Dit jaar hebben we ervaring opgedaan, en dat zal het verschil maken.”