News detail

Un dernier sprint pour Luca Masso

À quelques semaines du sprint final, l’Orée aborde la dernière ligne droite dans une position idéale pour accrocher le top 4. Après une année civile presque parfaite, une seule défaite et une Coupe de Belgique remportée, le club bruxellois arrive lancé, malgré une intersaison marquée par quelques mouvements au mercato.

Au milieu de ce collectif, une figure incarne la continuité : Luca Masso. Le milieu vit ses derniers matchs en Division d’Honneur, là où tout a commencé pour lui. Travailleur discret, marathonien infatigable, il est devenu au fil du temps l’un de ces joueurs essentiels pour une équipe tant pour engagement que pour son état d’esprit irréprochable.

Car c’est bien à l’Orée que son histoire a pris forme.

Je ne viens pas d’une famille de hockeyeurs, mais j’ai toujours été attiré par la culture de l’effort et le goût du sport », raconte-t-il. Saison après saison, il grimpe les échelons jusqu’à l’équipe première, avec laquelle il vit cinq années intenses ponctuées de montées et descentes entre la DH et la D1. Une progression qui le mène à porter le maillot de la Belgique U21 lors d’une Coupe du monde aux côtés d’Arnaud Flamand, Charles Masson ou encore Arthur Van Doren.

Puis vient le choix qui transforme sa carrière : rejoindre le Watducks et défendre les couleurs de l’Argentine. Un pari audacieux… et gagnant. En trois saisons, 23 caps et une ascension fulgurante avec les Leones, Luca Masso décroche le rêve ultime : l’or olympique à Rio en 2016.

Un souvenir qu’il raconte comme un film :

C’est évidemment le plus beau moment de ma carrière. Et le symbole est encore plus fort : je gagne ce titre face à la Belgique, un titre que ni mon grand-père ni mon oncle n’avaient décroché. Devenir champion olympique dans un sport aussi confidentiel que le hockey, c’est vraiment l’apogée. »

En 2018, Luca revient à la maison. Depuis, il est l’un des piliers du vestiaire wolu-sampétrusien. Ces dernières années, l’Orée s’est installé dans la première partie du tableau, avec une équipe difficile à bouger, surtout chez elle. Cette saison, tout semble s’aligner : malgré le renouvellement estival, l’équipe joue l’un de ses meilleurs hockey.

2025 a été une très bonne année pour nous. La Coupe remportée la saison passée nous a donné un élan énorme. Cette année, on a poursuivi dans la même dynamique. Le groupe est bien équilibré entre jeunes et joueurs expérimentés, et Facu Callioni gère ça à merveille. Il est exigeant, clair, et on est tous embarqués dans son projet. 

Alors qu’il s’apprête à tourner la page, il explique son choix d’arrêter à la fin de la saison 
La DH, c’est passionnant mais très prenant. Avec un boulot à côté et bientôt un deuxième enfant, ça devenait compliqué. Le hockey a énormément évolué, surtout physiquement. À mes débuts, certains pouvaient encore tenir en DH en étant surtout techniques. Aujourd’hui, c’est impensable : l’intensité, les sprints, la préparation… tout a augmenté. L’aspect tactique aussi : vidéos, analyses, clips… C’est devenu ultra-professionnel. Et avec trois entraînements par semaine dont un en journée, ça demande beaucoup pour ceux qui travaillent. Nous sommes de moins en moins dans ce cas.

Avant de tirer sa révérence, Luca espère laisser une image simple :

J’ai toujours beaucoup travaillé. Rien ne m’a été donné. Je suis un battant, un joueur d’équipe. Certains diront que je n’étais pas assez méchant, mais j’ai toujours mis l’équipe avant moi, même si cela voulait dire jouer moins.

Clore sa carrière sur des playoffs ? Une récompense idéale pour un joueur aussi humble que déterminé.

Damien Russel

+ + + 

Een laatste sprint voor Luca Masso

Met nog enkele weken te gaan tot de eindspurt gaat Orée de laatste fase in vanuit een ideale positie om een plek in de top 4 te bemachtigen. Na een bijna perfect kalenderjaar, met slechts één nederlaag en een gewonnen Belgische beker, gaat de Brusselse club vol vertrouwen de eindspurt in, ondanks een tussenseizoen dat gekenmerkt werd door enkele transfers.

Te midden van deze groep is er één figuur die symbool staat voor continuïteit: Luca Masso. De middenvelder speelt zijn laatste wedstrijden in de Ere Divisie, daar waar het voor hem allemaal begon. Als stille werker en onvermoeibare doorzetter is hij in de loop der tijd uitgegroeid tot een van die spelers die onmisbaar zijn voor een team, zowel vanwege zijn inzet als vanwege zijn onberispelijke mentaliteit.

Want het is inderdaad bij Orée dat zijn verhaal vorm heeft gekregen.

Ik kom niet uit een familie van hockeyspelers, maar ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot de cultuur van doorzettingsvermogen en de liefde voor de sport”, vertelt hij. Seizoen na seizoen klimt hij op naar het eerste elftal, waarmee hij vijf intense jaren beleeft, gekenmerkt door promoties en degradaties tussen de Ere Divisie en de Nationale1. Een ontwikkeling die ertoe leidt dat hij het shirt van België U21 draagt tijdens een WK, samen met Arnaud Flamand, Charles Masson en Arthur Van Doren.

Dan volgt de keuze die zijn carrière een wending geeft: hij sluit zich aan bij Watducks en gaat voor Argentinië spelen. Een gewaagde gok… die zijn vruchten afwerpt. In drie seizoenen, 23 interlands en een bliksemsnelle opmars bij de Leones verwezenlijkt Luca Masso zijn ultieme droom: Olympisch goud in Rio in 2016.

Een herinnering die hij vertelt alsof het een film is:

Dit is natuurlijk het mooiste moment uit mijn carrière. En de symbolische betekenis is nog groter: ik win deze titel tegen België, een titel die noch mijn grootvader, noch mijn oom ooit hebben behaald. Olympisch kampioen worden in een sport die zo onbekend is als hockey, dat is echt het hoogtepunt.”

In 2018 keerde Luca terug naar huis. Sindsdien is hij een van de steunpilaren van de kleedkamer van Woluwe-Saint-Pierre. De afgelopen jaren heeft Orée zich in de bovenste helft van het klassement genesteld, met een ploeg die moeilijk te verslaan is, vooral thuis. Dit seizoen lijkt alles op zijn plaats te vallen: ondanks de vernieuwingen tijdens de zomer speelt de ploeg een van haar beste hockey ooit.

2025 was een heel goed jaar voor ons. De beker die we vorig seizoen hebben gewonnen, heeft ons een enorme impuls gegeven. Dit jaar hebben we die dynamiek voortgezet. De groep is goed in balans tussen jonge en ervaren spelers, en Facu Callioni weet dat uitstekend te sturen. Hij is veeleisend en duidelijk, en we staan allemaal achter zijn project.

Nu hij op het punt staat een nieuwe fase in te gaan, legt hij uit waarom hij aan het einde van het seizoen stopt:

Downhill is spannend, maar erg veeleisend. Met een baan ernaast en binnenkort een tweede kind werd het te ingewikkeld. Het hockey is enorm veranderd, vooral fysiek. Toen ik begon, konden sommigen het in de downhill nog volhouden door vooral op techniek te vertrouwen. Tegenwoordig is dat ondenkbaar: de intensiteit, de sprints, de voorbereiding... alles is toegenomen. Ook het tactische aspect: video's, analyses, clips... Het is ultra professioneel geworden. En met drie trainingen per week, waarvan één overdag, vraagt dat veel van degenen die werken. We zijn steeds minder in die situatie.

Voordat hij afscheid neemt, hoopt Luca een eenvoudig beeld achter te laten:

Ik heb altijd hard gewerkt. Niets is me zomaar in de schoot geworpen. Ik ben een doorzetter, een teamspeler. Sommigen zullen zeggen dat ik niet agressief genoeg was, maar ik heb het team altijd boven mezelf gesteld, ook al betekende dat dat ik minder moest spelen.“

Zijn carrière afsluiten met play-offs? Een ideale beloning voor een speler die even bescheiden als vastberaden is.