News detail

Pour Guillaume Van Marcke, les saisons se suivent et se ressemblent au Watducks, l’un des clubs les plus ambitieux du pays, tant en termes d’infrastructures que de formation et de qualité de noyau en équipe première. Chaque année, le club fait partie des cadors du championnat. Le défenseur a déjà disputé de nombreux playoffs et plusieurs finales, mais il lui manque encore le graal de tout hockeyeur belge : un titre de champion de Belgique.

C’est au Lara que Guillaume découvre le hockey et touche son premier stick. Il y reste jusqu’à ses 15 ans, connaissant même déjà une première saison en équipe première. Il décide ensuite de quitter le club wavrien pour rejoindre le Watducks, tout en restant dans le Brabant wallon.

À son arrivée, il intègre l’équipe réserve, composée notamment d’anciennes gloires du club comme Max Luyckx, Benjamin Van Hove et Cédric De Greve, tout en s’entraînant avec l’équipe première. Il y glane ses premières minutes avant de s’imposer, dès la saison suivante, comme un membre à part entière du noyau.

De la même génération que Max Van Oost et William Ghislain, légèrement plus âgé que Jérémy Wilbers, Guillaume évolue aux côtés de ses amis chaque semaine. Défenseur infatigable au physique impressionnant, il marque rapidement les esprits lors de ses débuts au plus haut niveau.

Il évolue dans un environnement idéal pour progresser, avec derrière lui un gardien de classe mondiale comme Vincent Vanasch, et à ses côtés des joueurs tels qu’Elliot Van Strydonck ou Nicolas Dumont. Devant lui, il peut également compter sur des références comme Simon Gougnard ou John-John Dohmen. Dans ce contexte exigeant, il apprend rapidement les standards du très haut niveau et l’obligation de performer chaque semaine dans un club aux ambitions élevées.

En 2019, il remporte l’EHL, même si ce succès laisse un goût amer. Victime d’une grave blessure aux ligaments croisés lors du dernier entraînement à Oranje Rood, soit juste avant le début de la compétition, il ne peut pas participer à la fête sur le terrain.

S’il a beaucoup appris des anciens, Guillaume est désormais passé de l’autre côté et endosse un rôle de transmission. Il apprécie particulièrement d’accompagner les jeunes joueurs dans leur intégration au sein du groupe.

Cette saison encore, le Watducks affiche un effectif impressionnant sur le papier, mêlant pêle-mêle expérience, jeunesse issue du cru et talent à chaque ligne. Peu d’équipes peuvent se targuer d’un noyau aussi complet, tant qualitativement que quantitativement. Mais Guillaume en est conscient : le championnat régulier et les playoffs sont deux réalités bien différentes.

Le championnat demande constance et régularité sur la durée, tandis que les playoffs se jouent sur des détails, dans un laps de temps très court.

« Nous sommes en bonne position pour nous qualifier une nouvelle fois pour les playoffs. Mais dans ces moments-là, il ne faut pas négliger le facteur chance. Tout se joue sur deux fois deux matchs. Il faut être prêt et avoir ce petit brin de réussite.

Je prends l’exemple de nos deux finales face à Gand. Lors de la première, nous perdons rapidement notre sleeper Victor Charlet, ce qui change complètement nos plans, car c’est l’un des meilleurs spécialistes du championnat. Lors de la seconde, Gand a profité de chacune de nos erreurs individuelles pour nous punir. Nous étions menés 4-0 à la mi-temps.

Ce sont des expériences dont il faut tirer des leçons. Cette année, Gand et le Braxgata semblent être les favoris. Mais nous croyons en nos chances. Il faudra que les planètes s’alignent, prendre les matchs un par un et rester concentrés dans ces moments de forte tension. »

Damien Russel

+ + +

Guillaume Van Marcke, op jacht naar de titel met Watducks

Voor Guillaume Van Marcke volgen de seizoenen elkaar op en lijken ze op elkaar bij Watducks, een van de meest ambitieuze clubs van het land, zowel wat betreft infrastructuur als op het vlak van jeugdopleiding en de kwaliteit van de kern van het eerste elftal. Elk jaar behoort de club tot de top van de competitie. De verdediger heeft al talrijke play-offs en verschillende finales gespeeld, maar het ontbreekt hem nog aan de heilige graal van elke Belgische hockeyer: een Belgische landstitel.

Bij Lara maakt Guillaume kennis met hockey en houdt hij voor het eerst een stick vast. Hij blijft daar tot zijn vijftiende en speelt zelfs al een eerste seizoen in het eerste elftal. Daarna besluit hij de club uit Waver te verlaten om zich bij Watducks aan te sluiten, waarbij hij wel in Waals-Brabant blijft.

Bij zijn komst werd hij opgenomen in het reserveteam, dat onder meer bestond uit voormalige clublegendes als Max Luyckx, Benjamin Van Hove en Cédric De Greve, terwijl hij ook met het eerste elftal trainde. Daar maakte hij zijn eerste minuten, waarna hij zich het volgende seizoen al als volwaardig lid van de selectie wist te profileren.

Guillaume behoort tot dezelfde generatie als Max Van Oost en William Ghislain en is iets ouder dan Jérémy Wilbers. Hij speelt elke week samen met zijn vrienden. Als onvermoeibare verdediger met een indrukwekkend postuur maakt hij al snel indruk bij zijn debuut op het hoogste niveau.

Hij bevindt zich in een ideale omgeving om vooruitgang te boeken, met achter zich een keeper van wereldklasse als Vincent Vanasch en aan zijn zijde spelers als Elliot Van Strydonck en Nicolas Dumont. Voorin kan hij ook rekenen op spelers als Simon Gougnard en John-John Dohmen. In deze veeleisende omgeving leert hij snel de normen van het allerhoogste niveau kennen en de noodzaak om elke week te presteren in een club met hoge ambities.

In 2019 won hij de EHL, hoewel dit succes een bittere nasmaak achterliet. Door een ernstige kruisbandblessure die hij opliep tijdens de laatste training bij Oranje Rood, vlak voor de start van de competitie, kon hij niet meedoen aan de feestvreugde op het veld.

Hoewel hij veel van de oudere spelers heeft geleerd, staat Guillaume nu aan de andere kant en neemt hij de taak op zich om zijn kennis door te geven. Hij vindt het vooral leuk om jonge spelers te begeleiden bij hun integratie in de groep.

Ook dit seizoen beschikt Watducks op papier over een indrukwekkende selectie, waarin ervaring, eigen jeugdtalent en kwaliteit in elke linie hand in hand gaan. Er zijn maar weinig teams die kunnen bogen op een zo complete kern, zowel kwalitatief als kwantitatief. Maar Guillaume is zich ervan bewust: de reguliere competitie en de play-offs zijn twee heel verschillende werelden.

Het kampioenschap vereist doorzettingsvermogen en consistentie over een langere periode, terwijl de play-offs in een zeer korte tijd worden beslist door kleine details.
“We staan er goed voor om ons opnieuw te kwalificeren voor de play-offs. Maar op zulke momenten mag je het geluksfactor niet vergeten. Alles hangt af van twee reeksen van twee wedstrijden. We moeten er klaar voor zijn en dat beetje geluk hebben.”

Ik neem onze twee finales tegen Gent als voorbeeld. In de eerste verloren we al snel onze sleeper Victor Charlet, wat onze plannen volledig in de war stuurde, want hij is een van de beste specialisten in de competitie. In de tweede profiteerde Gent van al onze individuele fouten om ons af te straffen. Bij rust stonden we met 4-0 achter.

“Dit zijn ervaringen waaruit we lering moeten trekken. Dit jaar lijken Gent en Braxgata de favorieten te zijn. Maar wij geloven in onze kansen. Alles moet perfect samenvallen, we moeten de wedstrijden één voor één nemen en geconcentreerd blijven op die momenten van grote spanning.”